Arsimi i lartë është ndikuar thellësisht nga pasojat e pandemisë duke ndikuar edhe më shumë në gjendjen skandaloze në të cilën sihin universitetet tona. Vit pas viti qeveria ka akorduar një buxhet qesharak në ndihmë të universiteteve dhe kjo nuk ndryshoi as gjatë pandemisë.
Me moton paradoksale “Çdo vajzë dhe djalë në shkollë” hapet kapitulli i buxhetit për arsimin që nuk lë pa përmendur as Paktin për Universitetin. Fondi total për arsimin gjatë vitit 2020 ka qenë mbi 3% (e papërcaktuar) me pretendimin se buxheti për arsimin e lartë do të arrijë deri në 2% të PBB deri në vitin 2022. Shqipëria është vendi me buxhetin më të ulët për arsimin në rajon ku buxheti i arsimit është të paktën 4% e GDP.
Në protestat e vitit 2019 një nga kërkesat e studentëve ishte edhe buxheti 5% e GDP për arsimin e lartë. Duke bërë një pakt me vetveten qeveria as nuk e mori parasysh këtë kërkesë dhe si gjithmonë e la pas dore arsimin. Logjika privatizuese e Ligjit të Arsimit të lartë shtyn që të jenë studentët ata që paguajnë për universitetin duke bërë që tarifat të rriten vit pas viti. Nëse një universitet arrin të sigurojë pjesën më të madhe të të ardhurave vetë, atëherë ka autonomi edhe nga Ministria e Arsimit. Pakti për Universitetin jo që nuk e zgjidhi këtë problem, por e theksoi edhe më shumë nevojën për universitete publike pa pagesë. Në një vit si i kaluari apo edhe aktuali nuk u akordua asnë fond shtesë në ndihmë të studentëve për internet apo pajisje elektronike, përkundrazi atyre iu kërkuan edhe tarifat.
Prej kohësh pandemia e vërtetë në arsimin shqiptar nuk është virusi, por është mungesa e investimeve, tarifat e larta dhe burokracia e zrtarëve të veshur me kollare që thjesht zhvasin studentët dhe nuk i sjellin asnjë të mirë shoqërisë.
