Zhgënjimi ynë më i madh nuk është më vetëm Rama, është edhe Europa që hesht!

Në vitin 2026, shqiptarët po përballen me një zhgënjim që shkon përtej qeverisë së tyre. Një zhgënjim ndaj Bashkimit Europian, institucionit që për dekada është paraqitur si garant i demokracisë, lirisë dhe të drejtave të njeriut, por që sot nuk po mban një qëndrim mjaftueshëm të fortë ndaj zhvillimeve në Shqipëri.

Kjo qenka Europa? Këto qenkan vlerat për të cilat shqiptarëve u është folur gjithë jetën?

Prej muajsh qytetarët protestojnë kundër qeverisë. Pamjet e dhunës, arrestimet, denoncimet për abuzime policore dhe deklaratat kërcënuese të kryeministrit janë bërë publike. Sot, Edi Rama shkoi edhe më tej, duke përçmuar të rinjtë protestues, duke përdorur një gjuhë presioni dhe duke premtuar shpërblime prej 2500 eurosh për policët në vijën e parë të protestave.

Sa ligje duhet të shkelen? Sa qytetarë duhet të dhunohen? Sa prova duhet të dalin publikisht që Brukseli të mbajë një qëndrim të prerë ndaj Edi Ramës?

Nuk jemi në një epokë kur dhuna mund të fshihet pas dyerve të mbyllura. Jemi në vitin 2026. Gjithçka filmohet, dokumentohet dhe shpërndahet në kohë reale. Institucionet europiane nuk mund të pretendojnë se nuk e dinë çfarë po ndodh.

A vlejnë demokracia dhe të drejtat e njeriut vetëm për aq kohë sa nuk prekin interesat politike dhe ekonomike të Bashkimit Europian?

Nëse marrëdhëniet me një qeveri peshojnë më shumë se liritë e qytetarëve të saj, atëherë çfarë mbetet nga filozofia europiane? Çfarë kuptimi kanë standardet demokratike kur një kryeministër vazhdon të pritet në takime zyrtare, ndërkohë që në vendin e tij qytetarët denoncojnë dhunën e policisë dhe kërkojnë largimin e tij?

Bashkimi Europian nuk ka detyrë të zgjedhë kryeministrin e Shqipërisë. Por ka përgjegjësinë të mos i japë mbështetje politike një qeverie pa kërkuar llogari për respektimin e lirive themelore.

Qëndrimet mbështetëse të Ursula von der Leyen dhe Marta Kos ndaj procesit të integrimit dhe bashkëpunimit me qeverinë Rama kanë nxitur zhgënjim. Por Bashkimi Europian nuk përfundon tek ato dy emra.

Ku janë të tjerët? Ku janë eurodeputetët, qeveritë europiane dhe përfaqësuesit që pretendojnë se mbrojnë demokracinë?

Pse nuk kërkohet përgjegjësi konkrete për denoncimet e dhunës policore? Pse nuk kushtëzohet mbështetja politike me respektimin e të drejtave të qytetarëve? Pse integrimi i Shqipërisë vazhdon të trajtohet në një mënyrë që e vendos kryeministrin në qendër, ndërkohë që zëri i protestuesve mbetet në periferi?

Shqipëria nuk është pronë e Edi Ramës. Integrimi europian nuk është shpërblim për qeverinë e tij. Dhe vota e lirë nuk mund të zëvendësohet me fotografi në Bruksel!

Një Europë që kërkon zgjedhje të lira nuk mund të anashkalojë problemet e dokumentuara të procesit zgjedhor shqiptar. Një Europë që predikon shtetin e së drejtës nuk mund t’i trajtojë denoncimet për dhunë policore si çështje dytësore diplomatike.

Ndoshta qytetarët e vendeve të tjera europiane nuk janë përballur me të njëjtin zhgënjim. Ndoshta nuk u është dashur të vënë në dyshim nëse parimet demokratike mbrohen me të njëjtën vendosmëri kur bien ndesh me interesat politike.

Por situata në Shqipëri po e ngre pikërisht këtë pyetje.

Kritika ndaj institucioneve europiane nuk është kundërshtim i Europës. Është kundërshtim i hipokrizisë që lind kur demokracia predikohet me fjalë, por nuk mbrohet me veprime.

E ardhmja europiane e Shqipërisë nuk mund të lidhet me mbijetesën politike të një kryeministri. Integrimi nuk duhet të shndërrohet në certifikatë legjitimiteti për një pushtet që përballet me protesta të vazhdueshme dhe kërkesa për dorëheqje.

Europa duhet të dëgjojë edhe qytetarët shqiptarë që kërkojnë largimin e Ramës, jo vetëm qeverinë që negocion në emër të tyre. Duhet të kërkojë hetime të pavarura, përgjegjësi për çdo shkelje dhe garanci reale për të drejtën e protestës.

Sepse një vend nuk bëhet europian duke mbrojtur pushtetin e një njeriu. Bëhet europian duke mbrojtur lirinë dhe të drejtat e qytetarëve të tij.

Dhe nëse Bashkimi Europian nuk arrin ta bëjë këtë dallim, atëherë zhgënjimi i shqiptarëve nuk mbetet vetëm me politikanët e Brukselit.

Ai prek vetë besimin te premtimi europian për demokraci, drejtësi dhe liri.