Pogradeci, si inerci e Shqipërisë së djeshme

Por, edhe sikur vetë kryeministri të sillet me të gjithë hallexhinjtë si me çelnik Shtupalin apo Vasil Belbën, sikur e tërë administrata këtej e tutje të bëjë të njëjtën gjë si këto shembuj të shefit të madh duke shtuar vëmendjen dhe efikasitetin maksimal (ndonëse kjo ngjan pothuajse e pamundur në një shtet klientelist dhe të kapur), sërisht rezultati ka për të qenë një vërë në ujë.

Sepse problemi real që shefi i qeverisë po hiqet sikur nuk e kupton, nuk është ruajtja e të njëjtit model duke e mveshur me empathi dhe përkujdesje, por përmbysja katërcipërisht e tij.

Furia popullore që shpërtheu pas vënies së gardhit dhe dhunës në Zvërnec, ishte vetëm fitili që ndezi zjarrin e pakënaqësisë me një sistem të tërë. Në thelb të zemërimit ishin plaçkitja e pasurive publike, thellimi i hendekut mes atij grushti njerëzish që bëhen gjithnjë e më të pasur dhe shumicës që varfërohet përditë e më shumë, suprimimi i lirisë dhe garës, mizerabiliteti në shëndetësi dhe arsim, që i kanë shtyrë njerëzit të braktisin vendin.

Këto janë ato që duhen korrigjuar, dhe kjo nuk bëhet duke filmuar ata figurantë që u zgjodhën të aktronin rolin e hallexhiut pas dyerve të ish vilës së Enverit, në Pogradec.

Duke marrë këtë rrugë, duke propozuar zgjidhje për probleme që janë shumë më periferike se ato realet, Edi Rama, po dëshmon se nuk ka më as mundësi as fuqi të jetë pjesë e zgjidhjes së problemit.

Nëse një pjesë e madhe e protestuesve, të përkrahur nga ata që i përshëndesin nga dritaret, nga ata që lënë kafetë për ti’u bashkëngjitur në marshim, nga ajo masë e shumfishtë që i bën like dhe i riposton në rrejtet soiciale, e kanë kusht të panegociueshëm largimin e kryeministrit, Edi Rama kishte një mundësi të fundit, ti tregonte të tjerëve, atyre që nuk janë kaq radikale, se ai ka zgjidhje edhe për të parët. Se ai ka vullnet për tu vetëkorrigjuar dhe për ta revolucionarizuar nga brenda sistemin. Ndoshta edhe kjo mund te qe e pamjaftueshme, por gjithësesi ia vlente të provohej.

Por, ai po bën krejt të kundërtën. Ai po vijon me inercinë e Shqipërisë së djeshme duke dashur të na bindë se mund të shkohet përpara me arrnimin e të njëjtit model. Ky qe deshtimi real i tij në Pogradec. Lajmi i vërtetë i këtij ritriti është se ai nuk ka më force të prodhojë ndryshim.