Nëse Rama po pret të lodhemi, atëherë prania sot vlen dyfish

Ka një keqkuptim të madh për pushtetin: njerëzit mendojnë se ai fiton vetëm kur bind. Në Shqipëri, pushteti shpesh fiton edhe kur pret.

Edi Rama nuk ka nevojë t’i bindë qytetarët se kanë gabim. Nuk ka nevojë të shpjegojë pse një territor publik duhet të kthehet në projekt privat. Nuk ka nevojë të hapë dokumentet, të tregojë kontratat, të sqarojë rolin e investitorëve, të përgjigjet për zonat e mbrojtura apo të japë llogari për vendimet që merren para se qytetarët të pyeten.

Atij i mjafton diçka më e thjeshtë: që njerëzit të lodhen.

Kjo është një nga mënyrat më të vjetra të pushtetit në një vend ku qytetarët janë mësuar të zhgënjehen. Pushteti jo gjithmonë përballet drejtpërdrejt me protestën. Shpesh e lë të konsumohet vetë. Në vapë. Në heshtjen e mediave. Në debatet e brendshme. Në dyshime. Në pyetjen e vjetër: “A ia vlen më?”

Pastaj pret.

Pret që energjia e parë të bjerë. Pret që njerëzit të krahasojnë çdo natë me natën më të madhe. Pret që protestuesit të thonë “sot ishim më pak”. Pret që lodhja të bëjë atë që propaganda nuk e bëri dot.

Por këtu ndahet një shpërthim i momentit nga një lëvizje e vërtetë qytetare.

Një shpërthim mbahet me entuziazëm. Një lëvizje mbahet me këmbëngulje. Një shpërthim kërkon çdo ditë kulmin. Një lëvizje e kupton se ka edhe ditë më të qeta, por po aq të rëndësishme. Ditë që mbajnë mesazhin gjallë. Ditë që tregojnë se qytetarët nuk dolën vetëm për një moment, por për një kauzë.

Pikërisht tani protesta hyn në fazën më të rëndësishme.

Jo më të zhurmshmen. Më të rëndësishmen.

Sepse tani pushteti po teston nëse ky është vetëm zemërim i momentit, apo vendosmëri.

Nëse qytetarët dalin vetëm kur ka entuziazëm, Rama fiton me lodhje. Nëse dalin edhe kur nuk ka spektakël, edhe kur mediat heshtin, edhe kur videot nuk shpërndahen si ditën e parë, edhe kur pjesëmarrja nuk duket si mbrëmja më e madhe, atëherë pushteti kupton se protesta nuk shuhet me pritje.

Prandaj prania sot ka shumë peshë.

Në ditët e para del zemërimi. Në ditët e vështira del qëndrueshmëria.

Rama po pret që çdo njeri që doli një herë të mos dalë më. Po pret që prindërit t’u thonë fëmijëve “mjaft tani”. Po pret që diaspora të kthehet në rutinë. Po pret që qytetarët të kthehen te mendimi i vjetër se në këtë vend të gjithë e dinë çfarë ndodh, por askush nuk e ndryshon dot.

Pikërisht këtë mendim duhet të thyejë protesta.

Ajo nuk duhet të bjerë në kurthin e numrave të përditshëm. Një lëvizje nuk matet vetëm me sa njerëz dolën sot. Matet edhe me sa qartë mbeti mesazhi, sa njerëz të rinj e kuptuan kauzën, sa provokime u shmangën, sa tentativa për ta marrë peng u refuzuan dhe sa herë u përsëritën pyetjet që pushteti nuk do t’i dëgjojë:

Kush vendos për tokën publike?

Kush vendos për bregdetin?

Kush vendos për zonat e mbrojtura?

Kush vendos për Shqipërinë?

Lodhja nuk është shenjë humbjeje. Është pikërisht vendi ku pushteti kërkon ta çojë protestën.

Prandaj përgjigjja nuk është panik. Nuk është dëshpërim. Nuk është të shpallet çdo ditë “dita vendimtare”. Përgjigjja është vazhdimësi.

Të dalësh. Të dokumentosh. Të mos provokohesh. Të mos e lësh mesazhin të humbasë. Të mos e lësh sheshin pa zë. Të mos e lësh të nesërmen pa një arsye më shumë për të vazhduar.

Pushteti nuk ka nevojë t’i bindë qytetarët. I mjafton t’i lodhë.

Por një popull që e kupton se po e lodhin me qëllim, nuk dorëzohet më aq lehtë!