Çdo vit, më 22 prill, bota ndalet për të reflektuar mbi shëndetin e planetit tonë dhe mbi përgjegjësinë që secili prej nesh ka për ta mbrojtur atë.
Dita Botërore e Tokës, e cila festohet në mbi 190 vende, është kthyer në simbolin më të madh të angazhimit global për mjedisin.
Kjo ditë nisi si një ide në vitin 1969 nga John McConnell, një aktivist paqeje nga San Francisko, i cili propozoi një datë për të bashkuar njerëzimin në mbrojtje të natyrës.
Ai zgjodhi 21 marsin, ekuinoksin e pranverës, si ditën e parë për të festuar Tokën. Por më pas, ishte Senatori amerikan Gaylord Nelson ai që zyrtarizoi 22 prillin e vitit 1970 si Ditën e Tokës, një datë që tashmë është e njohur ndërkombëtarisht.
Për këtë nismë vizionare, Nelson u nderua me Medaljen Presidenciale të Lirisë një nga dekoratat më të larta në Shtetet e Bashkuara.
Çdo vit, Dita e Tokës mbart një tematikë specifike, për të theksuar sfidat më urgjente që lidhen me klimën, ndotjen, biodiversitetin dhe burimet natyrore.
Në të gjithë globin, kjo ditë shoqërohet me aktivitete ndërgjegjësuese dhe konkrete: pastrim ambientesh, mbjellje pemësh, peticione, edukim mjedisor në shkolla, ekspozita, manifestime, panele shkencore dhe nisma komunitare.
Edhe Shqipëria nuk mbetet pas. Pas viteve 1995, Dita e Tokës është shënuar me veprimtari të ndryshme nga organizata mjedisore, shkolla, institucione dhe grupe vullnetarësh.
Një ndër temat që ka marrë vëmendje të veçantë është erozioni i tokës, një problem i mprehtë për vendin tonë, i lidhur ngushtë me shpyllëzimin dhe mungesën e masave mbrojtëse në bujqësi.
Shqipëria, si një vend kryesisht malor, mbart ekosisteme delikate dhe pyje të pasura, të cilat janë burim jetik për ujin e pijshëm, biodiversitetin dhe qëndrueshmërinë klimatike.
Këto pasuri natyrore, përveçse ofrojnë strehë për gjallesa të rralla, janë edhe mburojë për komunitetet dhe infrastrukturën ndaj katastrofave natyrore.
Dita e Tokës nuk është vetëm një ditë kalendarike është një thirrje për veprim. Një kujtesë se planeti ynë nuk është i trashëguar nga brezat e mëparshëm, por i huazuar nga ata që do të vijnë.
