Vizita e Barçës në “Wanda Metropolitano”, me nxitjen e mbështetjes së Laporta për Koeman, e cila u raportua disa orë para lojës, përfundoi në një requiem për një ekip të shpërfytyruar, i cili tregon gjëra të vogla, por me shumë pak dekompozim. Barcelona nuk po konkurron dhe nuk është ose pritet të jetë në luftë për titullin. Golat e Lemar dhe Luis Suárez shkatërruan shpresat e një skuadre, e cila kishte dalë dominuese, por pa krijuar shanse të vërteta shënimi. Me një asist dhe një gol, Suarez i tregoi Barcelonës se bëri gabim kur e shiti te kryeaytetasit, megjithëse uruguajani nuk festoi kur gjeti rrugën e rrjetës.
Barça ndoshta nuk e meritonte të arrinte pushimin me dy gola kundër, por diçka e tillë ndodhi. Me një Joao Felix shumë aktiv në krye dhe veçanërisht një Lemar shkatërrues në mes, Barcelona e pati thuajse të pamundur të vepronte.
Koeman u kthye në bast për të rinjtë, me Nico dhe Gavi nëformacionin fillestar, nga ku ata nuk duhej të kishin ardhur pas lojës së tyre të mirë kundër Levante. Këtë herë, megjithatë, Gavi, i ndëshkuar edhe një herë me një karton të verdhë, u zhvendos në të majtë në 4-2-3-1 të Barçës dhe Frenkie de Jong u zhvendos në të djathtë. Në një mënyrë ose në një tjetër, largimi i Barçës u frymëzua, me presion në fushën e Atlético dhe lëvizshmërinë për të gjetur korsi kalimi. Lojtarët e Barçës, duke u mbështetur në një Coutinho aktiv në krijimin si playmaker, nuk vonuan shumë për të krijuar qasje të rrezikshme, veçanërisht një kombinim të hyrjeve të De Jong-Coutinho ose Dest në krah, por nuk mund të bënin më shumë se kaq ndaj madrilenëve.
